روز شهرم ...

بسم الله

نمی دانم گذاشتن نام بر تاریخی، چه ارمغانی برای شهرم دارد...

آیا کسی می تواند حال و روز مردی را توصیف کند که به سفر رفت و برگشت و دید از خانه اش و کسانش جز خاکستری باقی نمانده است؟

آیا کسی می تواند حتی تخیل کند اصابت نزدیک به 200 موشک 9 متری را در شهری که عرض کوچه هایش در فراخ ترین جاهایش 5 متر بود ؟!!

آیا کسی می تواند حدس بزند چه بر سر مردمی آمده که 200 بار شهرشان به مدت یک تا دو ثانیه ولی با شدت 8 ریشتر لرزیده ؟!

آن روزها نوجوان 13-12 ساله ای بودم با کوهی از آرزوهای کوچک و بزرگ که هر بار زیر آوار خانه های همشهری هایم و جسم چاک چاک مردمان مظلوم شهرم تکه تکه و دفن شد !

کسی چه می داند در آن سن و سال چه حالی داشتم وقتی پدر عالم و بیمارم آن قدر بر جنازه های شرحه شرحه ی همشهری هایش که عاشق شان بود نماز میت خواند تا خودش هم روی یکی از جنازه ها افتاد؟!

دزفول برای خدا ایستاد و گرنه از دهان های گشاد مدعیان قدردانی از مجاهدت هایش در همه ی ادوار، جز شعار و حرف بی عمل چیزی عایدش نشده و نخواهد شد !

دزفول فقط برای خدا ایستاد ...و برای اطاعت امر امام بت شکن.

شاید فقط رهبر قدرشناس و حکیم و جانباز و مظلومم بداند که دزفول سپر قرآن و اسلام و امام و ایران شد.

زخم خورد و دم برنیاورد و زخم می خورد و دم برنمی آورد!

درود خدا بر شهرم،بر شهدایش،بر عالمان پاک نهادش،بر مردمان صابر و شاکرش،بر مردان و زنانش ...

چهارم خردادماه "روز دزفول"مبارک باد .

لطفا زیر مطلب قبلی نظر بگذارید...

دکتر علیرضا مخبر دزفولی...